Sytuacja zmienia się nieco w chwili, gdy dziecko staje się dorosłe. Choć pełnoletność nie wygasza automatycznie obowiązku alimentacyjnego (co do zasady trwają one tak długo, jak długo dziecko nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie i w rozsądny sposób dąży do usamodzielnienia, np. poprzez naukę), to relacje między rodzicem a dorosłym dzieckiem nabierają innego znaczenia prawnego. Wraz z osiągnięciem pełnoletności sąd zaczyna badać nie tylko potrzeby dziecka i możliwości rodzica, ale także to, czy dochodzenie alimentów nie stanowi nadużycia prawa.

W przypadku dorosłych dzieci, które uporczywie i z własnej winy odmawiają kontaktu z rodzicem, zachowują się wobec niego rażąco nagannie lub wręcz wrogo, można rozważać – obok ogólnych zasad z art. 133 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego – powołanie się na art. 144 §1 tego Kodeksu. Przepis ten pozwala uchylić się od wykonania obowiązku alimentacyjnego, jeżeli w konkretnych okolicznościach żądanie alimentów jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, przy czym sądy stosują tę klauzulę bardzo ostrożnie i wyłącznie wyjątkowo.

Jeśli pełnoletni syn lub córka w sposób rażący nie okazują szacunku, uporczywie ignorują chorego rodzica, odrzucają jego rozsądne próby kontaktu i odbudowy więzi, a jednocześnie są w stanie przynajmniej częściowo utrzymać się samodzielnie, sąd może uznać, że dalsze płacenie alimentów na takie dziecko jest niesprawiedliwe. Jest to jednak procedura wymagająca udowodnienia przed sądem zarówno nagannego zachowania dziecka, jak i braku winy po stronie rodzica w zerwaniu więzi, a każda sprawa jest oceniana indywidualnie.